__________________________________________________________________ تو منتظر؟ گمان نکنم، ادعا بس ستتا کی شعار ؟ ای دل غافل ! ادا بس ستباور نمی کنم که تو چشمت به راه اوستوقتی نشسته ای همۀ جمعه ها ، بس ستآقای منتظر ! تو چه می دانی از ظهور؟!یعنی همین قدر که بگویی : بیا ، بس ست ؟از خواب زرد شهوت و رخوت ب

_________________________________________________________________________ عطر سوره کوثر دوباره نام شما بر زبان من سبز است هوای از تو سرودن، به جان من سبز است خوشم به زمزمه ی روشن شما امشب که واژه در ملکوت دهان من سبز است من از قبیله خاک و شما ز افلاکید به یمن نور شما، آسمان من سبز است حدیث حُسن ش

_____________________________________________________________________ عید است و بهاران، و من و شعر دوباره باران و خیابان، و من و شعر دوباره گلپوش و همآغوش کرامات بهاریم زیبایی گلدان، و من و شعر دوباره صبح است و دلم روشن از آیینه و نورست خورشید درخشان، و من و شعر دوباره پیداست صفای دل من، چون د

صبح است و من به یاد توام، مهربان! سلام ای با بهار و شبنم و گل، همزبان! سلام از من تو را که گرم نماز سرودنی با لهجه ی صمیمی و سبزِ اذان، سلام چشم انتظار دیدن صبحی خجسته ام ای روشنای چشم من و دوستان، سلام از فهم نور و آینه و آسمان پُری از من به نور و آینه و آسمان، سلام از در درآ، که بوی غزل در مشا

بهار ناتمام عدل از تو میخواهم بگویم، حیف اما، از تو گفتن نیست سهم طبع لال من چون نمیگوید کسی هرگز جوابی سبز ای مولا! به ابهام سوال من از تو میخواهم بگویم، حیف اما، من نمیدانم تو را ای غربت ناطق میتواند گفت آیا، بُغضهای سربه مُهرت را شبی احساس کال من؟! از تو میخواهم بگویم، ای بهار ناتمام عد